نیمه سیب سقراطی

( پانزدهم اسفند 92 - شکوفه های درخت زرد آلوی حیاط خونه )

می بینی ؟! می بینی ، این روزهای آخر ، اسفند چه نازی میکند ؟! چه دلی می برد با این دلبری ها،باران هایش دوست داشتنی تر شده ، هوایش خواستنی و  روزهایش طولانی ، گویی مهرش به دل زمان هم نشسته که این چنین بی طاقت است ! به خیالش یادمان میرود سوز و سرمایش ! یادت هست ؟! ابری از سراب خیسمان میکرد و ما پناه می بردیم به چتر امید ، یادت هست " ها " کردن هایمان را در سرمای استخوان سوز کویر ، این که دستهایمان را در جیب می چپاندیم ! نوک ِ دماغ من قرمز میشد و گونه های تو ــ همیشه ــ شالگردنی که با تار و پود خیال و آرزو برایت بافتم را به یاد داری ؟! ــ یکی رو ، یکی زیر ، یکی رو ، یکی زیر ــ در یادت هست آن شب های بلندی که جان میداد برای خیال بافی ، چه سوداها که دلکم به پا نمیکرد ، می رفت تا تـــه ِ قله ی خیال ... امان از آن جمعه های بی قراری که مدار حوصله ـمان صفر میشد و تمامش به پرسه های بی خیالی می گذشت ــ تمامش ــ این روزها که داری کَم کَمَک با دلبری چمدان می بندی و من در انجمادی سکونی سرد از حالا دلم برایت تنگ شده ــ تنگ ِ تنگ ــ دلم لبریز از حجم دقایق ماضی ست که میدانم ــ خوب میدانم ــ تکرار شدنی نیستند ، حال به ناچار یا به عادت روزگار یا از سر ذوق ، بهار را به فال نیک می گیریم و اسفند انتظار را اردی بهشتی می کشیم و دل به تاب ِ هفت رنگ ِ هفت آسمان ِ پُر تب و تابش می بازیم ، باشد تا بهاری دیگر را به تماشا بنشینیم . 

روزگارتان سبز سبز سبز سبز ...

.: بهارتان مبارک :.

[1]

تــو بخند ، تا سراسیمه شود ، بوی بـهــار ... 

 سید علی میر افضلی 

چادری که باشی تو تموم عکسای دسته جمعی سیاه و سفید می افتی ، شایدم با شال و روسری هات یه انقلاب رنگی راه بندازی که نشون بدی دلت مثل چادرت سیاه نیست ، چادری که باشی راننده تاکسی در جواب سلام ـت میگه : سلام خانـــوم ، چادری که باشی حتی جنتلمن ترین هاش هم میدونن که نباید دستشونو دراز کنن و بخوان که بهشون دست بدی ، چادری که باشی تنها سیاهی که ازت دیده میشه چادرت ِ ، نه خط چشمت ! چادری که باشی یه فروشنده ای هم پیدا میشه که با اکراه بهت بگه : " خانوم این دامنی که انتخاب کردین کوتاهه آآ اگه میخوایین بیارم ؟ " بعد تو با خودت بگی لابد فروشنده فکر میکنه من همیشه چادر سَرَمه ! ، چادری که باشی مردادی ترین تابستونا مال ِ تــو ، چادری که باشی نزدیک پله برقی کمی مکث میکنی تا چادرتو جمع و جور کنی ، چادری که باشی جلوی حراست سردر دانشگاه دختری خودشو پشت چادرت قایم میکنه و ازت میخواد تا تکون نخوری که یه وقت حراست بگیرتش ، چادری که باشی وقتی می بینی دو سه متر بعد از رد کردن حراست ، دخترا چادراشونو مچاله میکنن تو کیفشونو و حس پیروزی رو با ولع مزه مزه میکنن ، دردت میاد ، چادری که باشی پسرک هیز فروشنده ی شلوغ ترین بوتیک شهر ، سایز شلوارتو حدس نمیزنه ، چادری که باشی قید کوله پشتی رو میزنی ، هر چند با هر بار دیدنش دلت ضعف میره ، چادری که باشی سرت بالاست ، نگاهت پایینه ، چادری که باشی تو هر سطح براقی چادرتو چک میکنی نه میزان پوش موهاتو ، چادری که باشی میدونی نباید با استاد "سین" واحدی برداری چون شنیدی همه چادری ها رو میندازه ، چادری که باشی یه جاهایی ترجیح میدی دیده ها و شنیده هاتو به روی خودت نیاری ، چادری که باشی میدونی قیمت پارچه چادری رو قواره ای میگن و نه متری ، تازه از دیدن قیمتاش هم هیچ تعجب نمیکنی ، چادری که باشی یه وقتایی زود مورد قضاوت قرار می گیری ، یه وقتایی زود بهت برچسب میزنن که : خشک مقدس ! ، چادری که باشی هستن آدمایی که بخوان انتقام تموم تضادشونو با جامعه و نظام و تاریخ ، از تـــو بگیرن ! چادری که باشی سفیدی ارزش چادر سیاه ــتو با هیچی عوض نمیکنی ، هیچی ... چادری که باشی خودت میدونی یه تیکه پارچه هیچی رو ثابت نمیکنه ، اگه بقیه شنیدن تو خودت با جفت چشمات دیدی ، دیدی که ... بماند ، چادری که باشی با خوندن این پست یه منحنی پت و پهن میشینه رو لبات ...

+ عادت ندارم به کامنت ها جواب ندم ولی این بار برای خودم دلیل دارم :)

به شخصه از اون بلاگرهایی هستم که از خوندن  " نیمه سیب سقراطی " خودم سیر نمیشم ،

یکی از قدیمی ترین پست ها و صد البته خوندنی ترین نظردونی های برای من  اینجا ست

که هر بار با خوندن کامنت دوستان کلی میخندم !

پیشنهاد میکنم از دستش ندین و اگه خاطره ی جالبی به ذهنتون رسید حتماً حتماً روی اون پست

کامنتش کنید ، اینجوری من یه آرشیو بامزه خواهم داشت !