نیمه سیب سقراطی

آدم مطلق‌گویی نیستم امّا نودوسه مطلقاً برای من بد بود ! نودوسه پُر از اتفاق‌های دومینویی ِ خارج از کنترل ِ اشک‌در‌آر بود که من از مدت‌ها قبل سپر انداخته و این معرکه رو به تماشا نشسته بودم . نودوسه بهم فهموند در همیشه روی یک پاشنه نمی‌چرخه ، بهم فهموند زندگی چه موج سینوسی ِ بی‌انصافی داره ، بهم فهموند با این همه اهن و تولوپ و ادعایی که دارم وسط زندگی چقدر می‌تونم کم بیارم و تبدیل بشم به یه موجود ضعیف و شکننده ، نودوسه امید ـم رو از ریشه خشکوند ، غرورم رو له کرد و نتیجه‌ی همه‌ی اینها در من ، یک نیاز به تغییر رو شکل داد . خوب یا ید ، درست یا غلط . مهم این نیت تغییر کردن بود که با برهان و دلیل بهش رسیدم . سر سفره هفت سین یک "حول حالنای" اساسی بدهکارم به خودم ، به روزهای پیش‌رو ، به دور جدید گردش زمین . با تموم گنگ ُ مبهم بودن و غیر قابل پیش بینی بودن ِ نودوچهار ، بهش بدجوری خوش بین ـم ، نشون به نشون " إنّ مع العسر یسراً " ـش خوش بینم ...

[1]

در این روزهای آخر سال / وقتی که خانه ات کلاه سفیدش را / به احترام بنفشه ها / از سر بر می دارد / تو نیز خاکسترهایِ تلخ این زمستان را / از آستین بتکان / و چشم هایِ غبار گرفته اش را / با روزنامه هایِ بد خبر دیروز/ برق بینداز / تا تعبیر خواب هایِ اُردیبهشتی ات / راه زیادی نمانده است ... 

 عباس صفاری

 .: بهارتان سبز سبز سبز سبز :. 

تاریخ آخرین حضور ماهی قرمز در خانه‌ی ما مربوط می‌شود به دقایق پایانی سال هشتاد و هفت که سه ماهی در سه سایز در یک تنگ روی سفره هفت سین ، در حد کُشت به جان هم افتاده بودند و ما از آخرین لحظات سال قدیم تا اولین دقایق سال جدید ، خانوادگی در حال تدارک سه سلول انفرادی برای این ماهی‌ها بودیم ! فردا صبح ـش هم سه تایی آمده بودند روی آب ... از آن سال به بعد مامان هیچ وقت نگذاشت ماهی قرمز بخریم ، هیچ وقت هیچ کس نپرسید چرا ؟ ، هیچ وقت هیچ کس نگفت خرافات است ... ما در تمام آن سال از این دکتر به آن دکتر شوت شده بودیم ، تشخیص‌ها و درمان‌های مختلف را شنیده بودیم ، شمارش فلان آزمایش و اکو و آنژیو از دستمان در رفته بود ، ما ساعت‌ها پشت در اتاق عمل به انتظار نشسته بودیم ، معده‌درد‌های عصبی اَمان ـمان را بریده بود ، از غصه کیلو کیلو وزن کم کرده بویم ، ما خیلی بیشتر از خیلی "امن یجیب" خوانده بودیم و خدا را به عظمتش قسم داده بودیم ... و ما این همـــه را گریسته بودیم ... از آن سال به بعد مامان هیچ وقت نگذاشت ماهی قرمز بخریم ، هیچ وقت هیچ کس نپرسید چرا ؟ ، هیچ وقت هیچ کس نگفت خرافات است ...

شنیده‌ام ماهی قرمز‌های نُقلی لحظه‌ی سال تحویل روی آب می‌آیند و دهان ـشان را هی باز و بسته می‌کنند . راست است؟! شما دیده اید؟! می‌شود سال تحویل کنار سفره‌ی هفت سین وقتی همه چیز به شماره می‌افتد ، چشم ـتان که به ماهی قرمز توی تُنگ افتاد سلام مرا به او برسانید و از او بخواهید برای سلامتی همه ـمان دعا کند ؟

| نمی‌دانم اسم ـش را بگذارم عادتِ مزخرفِ کُشنده‌ی آخر سال یا پس لرزه‌های کتابخانه تکانی این جانب یا مثلاً سادومازوخیسم ِ حاد ِ اسپشیال ؟! هر چه که هست آخرش ختم می‌شود به من و این سالنامه‌هایی که روز‌های آخر هر سال با ولع ، روز به روز ، صفحه به صفحه ، خط به خط ، واژه به واژه می‌خوانمشان و به این فکر می‌کنم که یعنی قرار است هر سال این موقع یک 365 صفحه بیشتر بخوانم ؟! حالا بماند که قرمزیِ سالنامه‌ی نود‌و‌چهار ، سفیدی روزهای گنجاده شده و بوی نوی نیامده حسابی آدم را برای آرزوهای خوب خوب وسوسه می‌کند ...|

[1]‌

دانلودانه ...

بی بهارم میشه گاهی / خواب نرگس ببینیم / وقت و بی وقت تو خونه / سفره ی هفت سین بچینیم

پیشگوی اعظمی هستم که از حالا می‌توانم حرف‌ها و عکس‌العمل‌های تمام فک و فامیل را در تعطیلات منحوس عید مو به مو حدس بزنم ، مثلاً پسر عمه بعد از احوال پرسی می‌پرسد کلاس چندم بودی ؟ بعد من سعی می‌کنم آرامشم را حفظ کنم و بعد از یک نفس عمیق با لبخند بگویم کدوم 22-23 ساله رو دیدی که هنوزم بره مدرسه ؟ زن عمو برای هزارمین بار می‌پرسد درس ـت تموم شد ؟ ، عمه هم یقیناً می‌پرسد عمه جان سر کار نمیری ؟ و خان عمو اول می‌آید می‌نشیند کنار دستم ، در مرحله ی بعد ریش‌های تیغ تیغ ـش را در لُپم فرو می‌کند و بالاخره می‌رود سراغ بیست سوالی‌هایی که هیچ جورِ نمی شود از زیرش در رفت ، هیچ جورِ ! ، پسر عمو هم حتماً دوباره می‌خواهد فرق بین فیزیک اتمی ، فیزیک جامد و فیزیک هسته ای را بداند و اینکه اصلاً چرا رشته ریاضی فقط محض و کاربردی دارد ولی رشته فیزیک ندارد !!! حالا بیا و این موجود توجیه ناپذیر را توجیه کن ! دختر خاله قرار است چاق شدن یا لاغر شدن مرا آنالیز کند ، حالا تو هی خودت را بزن که والا بلا عدد ترازو ثابت است ( اصلاً تا چشم ـش درآد ! ) ، آن یکی دختر خاله هم با چشمک بپرسد حالا ما کِی قرار لباس بخریم ؟ من هم مثل هر بار بپیچم در کوچه‌ی معروف علی چپ و بگویم هر وقت دلت خواست بخر عزیــــزم ، خاله هم تا قیمت تک تک لباس های مرا نداند ول کُن نیست که نیست ، دایی هم باز از درس و دانشگاه و استاد و علوم پایه و فنی‌مهندسی و غیره ذلک می پرسد و تا ریز نمراتم را در نیاورد بی خیال نمی‌شود که نمی‌شود ! اوووف ... مهمانی‌های مزخرفی منتظر حضور من هستند ، نــــه ؟! از همین حالا ، از همین نیمه‌ی اسفند خیلی چیز‌ها از حوصله‌ام خارج است ، قرار است در اولین روز‌های سال آینده به دانه دانه ـشان جواب بدهم : بـه تـــــو چــــه ؟!

 همیشه یک دست لباس مجلسی شیک کاور کشیده با مخلفات کامل ، تــه کمدش پیدا میشود ، به اضافه ی یک بقچه پُر از انواع و اقسام لباس های زیر و رو ، برای بیرون و برای خانه ، گل گلی ، خال خالی ، ساده ، روشن ، تیره . یک سری غذاهای نیم پز آماده هم در فریزرش هست که مثلاً اگر شبی به هزار و یک دلیل شام نداشت ، استفاده شود ، چند تایی هم تراول نوی تا نخورده در لوازمش یافت میکنی ، همیشه مقداری پول خرد هم در زیپ وسط کیف پولش هست ، چند روزی مرخصی هم طلب دارد ، یک سری کلید اضافه هم از تمام قفل های خانه دارد ، چند تایی کارتن بزرگ هم در زیر زمین نگه داشته ، تمام اینها را جمع میکند برای روز مبادا ...

بیست و یک سال تمام است ، دارم فکر میکنم روز مبادای مامان میتواند چه رنگی داشته باشد !؟ از چه جنسی باشد ؟! کی می آید ؟! اصلاً من چرا روز مبادا ندارم ؟! هان ؟!

خانه مشروطه - تبریز

این که من عادت دارم در میان حرف زدن‌هایم چند باری اسم مخاطبم را به زبان بیاورم و این که می‌گویند اسم فرد قسمتی از شخصیتش را شکل می‌دهد ، برای من نتیجه‌اش این می‌شود که همیشه سعی می‌کنم اسم افراد را درست و کامل صدا بزنم ، بدون اینکه از سر و تهش بزنم یا آن را مخفف کنم . میان این همه آدم ، تنها چند نفر  ِ انگشت شماری هستند که اسم مرا آن گونه که من دوست می‌دارم درست با همان stress ها تلفظ می‌کنند ، با تمام هجا‌ها و صامت و مصوت‌ها و حتی دانه به دانه‌ی نقطه‌هایش ! یک جوری که در جواب ، کم ِ کم ـش باید بگویم : جان ؟ جان دلم ؟ . این وسط هنوز هم بعد از این همه سال دلم ضعف می‌رود وقتی " مامان جان " و " بابا جان " مورد خطاب قرارمی‌گیرم ، یقیناً از آن دست الفاظی ـست که هیچ موقع تکراری نمی‌شود و همیشه به دل می‌نشیند ، اصلاً تمام ابزار شنیداری ـم متحد می‌شوند تا همچین فرکانسی را تمام و کمال دریافت کنند و درجا بفرستند به نیمه‌ی سمت چپ بدنم و مستقیم بروند در قلبم جا خوش کنند و منحنی روی لب‌هایم کِش بیاید . این که یکی بیاید نسبت ـش با تو را به " نام تــو " صدا کند ، همیشه برایم قشنگ بوده و هست ، مامان و بابا که جای خود دارد ، با شنیدن هر کلمه‌ای از این جنس ( مثل : دایی ، عمه جان ، خاله جونم ، عمویی من و ... ) دلم غنج می‌رود . اصلاً آدم باید کسانی را در این دنیا داشته باشد که این گونه صدایش کنند ، کسانی هم داشته باشد که خودش با تمام وجود این گونه صدایشان کند ، حسرت نداشتن نوع دوم مدت‌هاست در دلم خانه کرده ...