نیمه سیب سقراطی

 همیشه یک دست لباس مجلسی شیک کاور کشیده با مخلفات کامل ، تــه کمدش پیدا میشود ، به اضافه ی یک بقچه پُر از انواع و اقسام لباس های زیر و رو ، برای بیرون و برای خانه ، گل گلی ، خال خالی ، ساده ، روشن ، تیره . یک سری غذاهای نیم پز آماده هم در فریزرش هست که مثلاً اگر شبی به هزار و یک دلیل شام نداشت ، استفاده شود ، چند تایی هم تراول نوی تا نخورده در لوازمش یافت میکنی ، همیشه مقداری پول خرد هم در زیپ وسط کیف پولش هست ، چند روزی مرخصی هم طلب دارد ، یک سری کلید اضافه هم از تمام قفل های خانه دارد ، چند تایی کارتن بزرگ هم در زیر زمین نگه داشته ، تمام اینها را جمع میکند برای روز مبادا ...

بیست و یک سال تمام است ، دارم فکر میکنم روز مبادای مامان میتواند چه رنگی داشته باشد !؟ از چه جنسی باشد ؟! کی می آید ؟! اصلاً من چرا روز مبادا ندارم ؟! هان ؟!

این که من عادت دارم در میان حرف زدن‌هایم چند باری اسم مخاطبم را به زبان بیاورم و این که می‌گویند اسم فرد قسمتی از شخصیتش را شکل می‌دهد ، برای من نتیجه‌اش این می‌شود که همیشه سعی می‌کنم اسم افراد را درست و کامل صدا بزنم ، بدون اینکه از سر و تهش بزنم یا آن را مخفف کنم . میان این همه آدم ، تنها چند نفر  ِ انگشت شماری هستند که اسم مرا آن گونه که من دوست می‌دارم درست با همان stress ها تلفظ می‌کنند ، با تمام هجا‌ها و صامت و مصوت‌ها و حتی دانه به دانه‌ی نقطه‌هایش ! یک جوری که در جواب ، کم ِ کم ـش باید بگویم : جان ؟ جان دلم ؟ . این وسط هنوز هم بعد از این همه سال دلم ضعف می‌رود وقتی " مامان جان " و " بابا جان " مورد خطاب قرارمی‌گیرم ، یقیناً از آن دست الفاظی ـست که هیچ موقع تکراری نمی‌شود و همیشه به دل می‌نشیند ، اصلاً تمام ابزار شنیداری ـم متحد می‌شوند تا همچین فرکانسی را تمام و کمال دریافت کنند و درجا بفرستند به نیمه‌ی سمت چپ بدنم و مستقیم بروند در قلبم جا خوش کنند و منحنی روی لب‌هایم کِش بیاید . این که یکی بیاید نسبت ـش با تو را به " نام تــو " صدا کند ، همیشه برایم قشنگ بوده و هست ، مامان و بابا که جای خود دارد ، با شنیدن هر کلمه‌ای از این جنس ( مثل : دایی ، عمه جان ، خاله جونم ، عمویی من و ... ) دلم غنج می‌رود . اصلاً آدم باید کسانی را در این دنیا داشته باشد که این گونه صدایش کنند ، کسانی هم داشته باشد که خودش با تمام وجود این گونه صدایشان کند ، حسرت نداشتن نوع دوم مدت‌هاست در دلم خانه کرده ...

سال‌ها پیش یک جایی خواندم : " بزرگترین ریسک کردن ، ریسک نکردن است . " و من تمام این سال‌ها بی‌محابا در عین ریسک پذیر نبودن ِ مطلق ، بزرگترین ریسک‌ها را انجام دادم . راستش را بخواهید این جوری بار آمدم ، بزرگ شدم ، یاد گرفتم همیشه و همه جا و در مقابل هر کسی محتاط باشم ، یاد گرفتم باید مواظب بود ، باید ترسید ! من هیچ وقت جسارت ریسک کردن را نداشتم ، همیشه از ریسک کردن فــرار کردم ، از اشتباه کردن ترسیدم ، همیشه احتمال ریسک کردن را در فکرم هم دور زدم ! این گونه بود که در همه ی این سال‌ها روی یک خط ممتد ِ مستقیم روزگار گذراندم تا الان ، تا الان که فهمیدم این یک اشتباه مطلق ِ بزرگ در تمام زندگی ـَم بوده است . جسور بودن آدم‌های ریسک پذیر برای من قابل ستایش است ، اصولاً ریسک پذیر‌ها قوی ـترند و چون از شکست نمی‌ترسند ، شکست نا‌پذیرترند . بالا و پایین‌های ماجراجویانه‌ی زندگی ـشان به جای کسالت بار بودن ِ یک زندگی ِ خطی ، هیجان انگیز است ، اهل ریسک‌ها یقیناً با‌تجربه تر هستند پس موفق ترند ، اصلاً با تمام اشتباهات ـشان یک جوری راضی ـترند ، از خودشان ، از زندگی ، از روزگار ، از دنیا ، کاش و آه کمتری در دل دارند ، تو فکر کن اهل ریسک ها تماماً متمایل به نا‌میرایی ـند ... 

این روز‌ها پارچه‌ها و بنر‌های سیاهی که در و پنجره‌ی خانه‌ها و مغازه‌های شهر را پوشانده ، مرا بیشتر از همیشه غمگین و دلگیر می‌کند ، به من باشد زمستان را برای رفتن انتخاب نمی‌کنم ، زمستان فصل خوبی برای مُردن نیست ! وقتی قرار است همه کم کم از خواب زمستانی بیدار شوند که نباید خوابید ، نباید تمام کرد ، نباید تمام شد ، نباید مُرد ! باید جوانه زد ، باید زندگی کرد ... این ها را آن صبحی کشف کردم که رفته بودم آرامستان  ، که بی‌هدف راه رفته بودم و هی سر چرخانده بودم و در سکوتی محض ، تک و توک آدم زنده دیده بودم . اسم و تاریخ روی سنگ قبر‌ها را با دقت وارسی کرده بودم . به عکس های حکاکی شده‌ی پُر لبخند زل زده بودم و با وسواس مضاعفی حواسم را جمع کرده بودم که پایم را کجا می‌گذارم ! و مدام به خودم تاکید کرده بودم آخرش همین است دیگر ، یک جایی همین جا‌ها ، حرص چی را می‌زنی دختر جان ؟ غصه‌ی چی رو می‌خوری دیوونه ؟ بعد یک جایی میان آن همه خود درگیری‌های مزمن تمام ترس‌ها و اضطراب‌ها و بغض‌ها و حسرت‌ها و نا امیدی‌ها و حسادت‌ها و درد‌ها و بد‌بختی‌ها  را جا گذاشتم و سبک برگشتم خانه ... و تنها با خلق دقیقاً دویست و پنجاه و دو تا گردالی کوچولو ^{( +کلیک )} فکر کردم من چقـــــــدر خوشبختـــم ... به همین مسخرگی !

[1]

دانلودانه ...

بگو آره به ترانه / بگو آره به شکفتن / بگو نه به رمز و راز و به اشاره ها بگو نه

در تاریخ آمده است که سوژه‌ی این عکس " فخر التاج معیری " بوده ، که نوه‌ی ناصرالدین شاه قاجار محسوب می‌شود !!! لابد شما هم مثل من قاه‌قاه خندیده‌اید ! لابد با خودتان گفته‌اید اوه اوه چـــــــــــــقدر چاق و بد هیکل است ، چه روسری مسخره‌ای دارد ، با آن مدل موهایش ! لابد کمی در عکس دقیق شده‌اید و لک روی گونه‌ی راستش را به وضوح دیده‌اید ، حتماً با خود گفته‌اید این لک آنقــــــــدر پررنگ بوده که در یک عکس قدیمی و سیاه و سفید و بی کیفیت کاملاً هویداست ! عجب اعتماد به نفسی داشته طرف ! لابد گفته‌اید حیف انار‌های درشت توی عکس ، لابد گفته‌اید بدبخت ِبینوا عکاس ، چقدر سعی کرده این عکس دراماتیک شود ! شاید دوباره قاه‌قاه خندیده‌اید و این عکس را با انگشت نشان اطرافیان داده‌اید . قاه‌قاه خندیدنتان که تمام شد ( الهی همیشه بخندیدهاااااا ) یادتان بیاید دیده‌ها و شنیده‌های دل و دلبری آن سال‌های دور را ، یادتان بیاید سوگلی‌ها را ، یادتان بیاید پسر‌ها ته تهش عاشق همچین دختری می‌شدند ، تازه این شخصیت اعیان ماجراست ! یادتان بیاید این همــــــــــه ظاهر پرستی نبود ... یادتان بیاید ...

.

.

.

شما هم داریم به چیزهایی که من فکر می‌کنم ، فکر می‌کنید ؟ نه ؟

* عکس از سایت مجله همشهری داستان ( دی ماه )

[1]

فخرالتاج خانوم جان ، دلم می‌خواست مثل این فیلم های اجنبی در همچین شرایطی با موهای بلوند دم اسبی بسته شده ، کنجکاوی‌ام به اوج می‌رسید و راه می‌افتادم می‌رفتم در بزرگترین کتابخانه‌ی شهر و تاریخچه‌ی زندگیتان را می‌کشیدم بیرون و کلی چیز میز جدید کشف می‌کردم !!! فی الحال همین قدر را بر ما ببخشایید ... تن ـتان در گور نلرزد لطفاً

از بوق های ممتد ِ کشدار ِ پشت چراغ قرمز متوجه شدم ، بی صبر و حوصله تر و حرص و جوشی تر از من هم وجود خارجی دارد ! و هی رشک بردم به آن دست از آدم‌هایی که به جای زل زدن به ثانیه های قرمز رنگ ِ چراغ راهنما و تند تند معکوس شمردن ثانیه های باقی مانده ، تَـق تَـق تخمه و پسته شکانده و با موزیک پلی شده بلند بلند هم‌خوانی کرده بودند و صدای هیچ بوق کشداری را اصلاً نشنیده بودند و رنگ به رنگ نشده بودند و فحش های رکیک نثار هم نکرده بودند و در نتیجه اعصاب ـشان سر جای همیشگی خودش بود ! همیشه همین است ... ! همیشه خونسرد‌ها خوشحال ـترند ، همیشه صبور‌تر‌ها آرام ـترند ، همیشه دنیا با حوصله‌دار‌تر‌ها راه می‌آید ... حالا تو هی خودت را بزن به بی‌خیالی ! آب از آب تکان نمی‌خورد ! انگار این خصلت حرص و جوش زدن یک فطرت ذاتی باشد که لا‌به‌لای کروموزوم‌های 46 تایی ـت گره خورده و چهارچنگولی روی بساط زندگی ـت افتاده باشد و زالو‌ وار تمام ثانیه های عمرت را بمکد ، و تو هیچ راه فراری نداری و محکومی به حرص خوردن ، حرص خوردن ، حرص خوردن ، حرص خوردن ... حرص ِ تمام افعال ماضی و مضارع و حال ! هیچ وقت هم به این سردرد های لعنتی کلافه کننده‌ی ناشی از حرص خوردن‌هایت عادت نکنی ، و شک نداشته باشی که اگر پسر بودی با این حرص و جوش زدن ها قطع به یقین سیگاری می‌شدی و شبگرد ! و با خودت فکر کنی که چرا این همه محرک حرص درآر در این دنیا برایت وجود دارد ؟؟؟ و چرا هیچ احدالناسی مراعات این اخلاق مزخرف تو را نمی‌کند ؟؟؟ دست آخر به این نتیجه برسی که یک روزی این سردرد‌های کلافه کننده ، این اخلاق گند ، تــو را خواهد کشت !

زندگی یعنی آدم باید هفته‌ای یک بار سر یک ساعت مشخص تمام کار و بار‌هایش را ول کند و به طور مصرانه ای پی‌گیر سریالی باشد ، باید هر چند وقت یک بار یک فیلم سینمایی از بهترین های جهان را تماشا کند و با دوستانش در مورد بهترین کار‌های هنر‌پیشه‌ی محبوبش حرف بزند ، باید غذای مورد علاقه‌اش را تا مرز ترکیدن بخورد ، یک کلکسیون از آثار نویسنده‌ی مورد علاقه اش داشته باشد یا مجله و ماهنامه‌ای که منتظر چاپش باشد و سر موعد هر روز هر روز هی برود از پیرمرد کیوسک سر چهار‌راه مشتاقانه بپرسد " آقا این مجله داستان همشهری رسید بالاخره ؟ " ، آدم باید چند تا عکس دلبرانه و منحصر به فرد ذخیره کند برای روز مبادا و هر چند وقت یک بار تصویر زمینه ی گوشی‌اش را عوض کند ، باید یک فایل پُر از آهنگ های مورد علاقه‌اش داشته باشد که همیشه آماده‌ی پلی شدن باشد ، آدم باید مست بوی ادکلن خودش شود ، باید در خانه لباس های رنگی‌رنگی و خال‌خالی و خط‌خطی بپوشد ، آدم باید یکی را خیلی بیشتر از خودش دوست داشته باشد ، باید به طور وسواسانه‌ای فقط برند شامپوی خودش را استفاده کند ، آدم باید هر‌از‌گاهی بلند بلند بزند زیر آواز ، آدم باید کلی عکس تکی با ادا و اطوار و ژست‌های مختلف داشته باشد ...

و من مدت هاست پی‌گیر هیچ سریالی نیستم و وجودیت کنترل تلویزیون را از یاد برده‌ام ، تاریخ آخرین سینما رفتن و فیلم سینمایی دیدنم را به یاد ندارم و اگر کسی در مورد هنرپیشه‌ی محبوبم بپرسد نمی‌دانم باید چه جوابی بدهم ، مدت هاست هیچ غذایی را تا مرز ترکیدن و بالا آوردن با لذت نخورده‌ام و برعکس ِ روزهای دور ِ سپری شده با ذوق و شوق همشهری داستان ِ آذر ماه را تمام نکرده‌ام و لاک پشت وار رسیده‌ام به صفحه‌ی 193 و غصه‌ی دانلود نشدن صفحات واقعیت افزوده را هم نخورده‌ام ، مدت هاست تصویر زمینه ی گوشی‌ام همان پیش فرض های سونی ـست ، مدت هاست هیچ New folder ـی را به Favorite تغییر نداده و هیچ آهنگی را در آنجا کپی نکرده‌ام ، مدت هاست ادکلنم تمام شده و من از یک عطر ته کمد استفاده می‌کنم که زیاد دوستش ندارم ، مدت هاست مامان برایم لباس می‌خرد و من رنگ‌های تیره را برای پوشیدن ترجیح می‌دهم ، و من مدت هاست کسی را دوست نداشته‌ام ، مدت هاست در به در دنبال شامپو Dove نگشته‌ام ، من مدت هاست هیچ ترانه ای را برای زمزمه کردن به یاد نمی‌آورم ، و آخرین عکس تکی‌ام مربوط می‌شود به ماه‌ها پیش ، رو به دریا و پشت به دوربین ... راستی ، من کی این همه مُرده بودم ؟؟؟

[1]

دانلودانه ...

مثل پروانه ای در مشت ، چه آســـــون میشــــه مــا رو کــُـشت ... 

[2]

اصلاً و ابداً روزگار غریبی نیست ، این مائیم که غریب روزگاریم ...

سید علی صالحی

گفته بودم تا به حال هیچ دوست چشم رنگی نداشته ام ؟! گفته بودم همیشه از مصاحبت با چشم رنگی ها فرار کرده ام ؟! گوش ـتان را بیاورید نزدیکتر ... گفته بودم از چشم رنگی ها کَمی می‌ترسم ؟! تقصیر من نیست که نمی‌شود به چشم‌هایشان نگاه کنی ! اصلاً درمانده می‌مانی به کدام یک از رگه رگه های رنگی و روشن و بلند و کوتاه زل بزنی ! دیده‌ای ؟! مَردُمک چشم‌هایشان زیادی عمیق است ، آدم می‌ترسد بیفتد و غرق شود ، آدم را سِحر می‌کنند انگار ... طلسم می‌کنند ... تقصیر من نیست که هی حواسم از حرف‌هایشان پرت می‌شود به چشم‌هایشان ! که هی باید بپرسم " چی ؟ چی گفتی ؟ " ، " جان ؟ " ، " با من بودی ؟ " ، " هوم ؟ " اصلاً تعجب نکنید اگر یک روزی یک جایی از یک چشم رنگی خواندید یا شنیدید که " این چشم قهوه ای ها‌ی معصوم ‌ِ طفلکی بگی نگی کودن ـند ! وقتی حرف می‌زنی یا مثل آدم های گیج و مَنگ زل می‌زنند به آسمان و زمین یا باید چند بار برایشان توضیح بدهی تا بلکه بفهمند ... طفلکی ها ... "

می توانند کوچک باشند یا بزرگ ، غیر ارادی باشند یا یکهو خود به خود وسط زندگی عادی ـمان سبز شوند ، بسته به بزرگ و کوچک بودن و دخیل بودن میزان اراده ی ما و همچنین اینکه تا چه حد در ابعاد زندگی ـمان تاثیرگذارند و تا چه عمقی در تکرار مکررات روزمرگی هامان نفوذ می کنند بازه ی " تغییرات " برایمان از محدوده ی لذت بخشی تا وحشت و هراس تعریف می شود . یحتمل آنهایی که روحیه ی تنوع طلبی دارند بیشتر با این مقوله سر و کار دارند و حواسشان به جزئیاتی از این قبیل هست . سوالی که در مواجهه با هر تغییر با آن مواجه می شویم این است که ما خودمان تغییر کنیم یا زورمان میرسد شرایط را تغییر دهیم ؟ به نظر می رسد که علاوه بر ویژگی های شخصی و فردی به پارامتر های ذکر شده نیز وابسته باشد . 

عموماً تغییرات ِ بزرگ ِ ناگهانی ِ خارج از کنترل ( مثل فوت یکی از عزیزان ) هراس برانگیز است ، و تغییرات بزرگی که اراده در آنها دخیل است ( مثل ازدواج ) فارغ از نتیجه ، در ابتدا میتواند با کلنجار رفتن و خود درگیری های مزمن همراه باشد ! اینطور به نظر می رسد که تغییرات کوچکی که خودمان ایجاد می کنیم معمولاً در محدوده ی مثبت این قضیه قرار دارند و هر چند کم و کوچک و جزئی ، تاثیر به سزایی در روال عادی روزمرگی های ما دارند . به نظرم تغییر یک نوع نیاز است که خیلی وقت ها از آن غافل می شویم .

■■■

نمی شود هفته ای یک بار ، یا نه ، ماهی یک بار دکوراسیون اتاق ـمان را تغییر اساسی بدهیم ، دیوار ها را رنگ کنیم و فرش هایی در ابعاد و مدل های متنوع را جایگرین کنیم ، نمی شود پنجره ها را بکَنیم و و بگذاریم یک طرف دیگر یا جای کانال کولر را عوض کنیم یا با خواهش و التماس برای جا به جایی کمد و کتابخانه از دیگران کمک بخواهیم ولی در عوض می توانیم از چند شاخه گل یا یک گلدان کوچک و یا حتی یک عدد کاکتوس تیغ تیغی در کنج اتاقی که دنیای ما در آن خلاصه میشود نگهداری کنیم . کمتر کسی فکر می کند حالش با تیغ تیغی های یک عدد کاکتوس بهتر شود ولی می شود !
فارغ از استیل و وزن ایده آل و شکم شش تکه و این حرف ها ، تجربه ی شخصی ام به من ثابت کرده است که ورزش کردن انرژی قلمبه ای (!) را به روحیه ـمان تزریق میکند ، ، من پیاده روی های طولانی مدت در مکان های شلوغ شهر را عاشقم و آن را هیچ وقت هیچ وقت با راه رفتن روی تردمیل معاوضه نمی کنم . من از صدای نوک - ناک منظم توپ روی میز تنیس کیف می کنم ، لذت می برم ، عشق می کنم اصلا ً ، از جمله دیوانه بازی های این جانب این است که چندین آدامس با طعم های مختلف را در یک قوطی می ریزم و هم میزنم ، بعد هر سری حدس میزنم با اولین گاز طعم هندوانه ای منتظر من است یا موزی ! اگر مرا به خل و چل بودن متهم نکنید اعتراف میکنم خیلی هم هیجان انگیز است :)

■■■

تعارف که نداریم ، به دلایل مختلفی برای هر کسی مخصوصاً جوان های هم نسل من و شما روزگار به یک نوعی سخت می گذرد ، سخت ترش نکنیم . خودمان را گول نزنیم ! قرار نیست هیچ معجزه ای در زندگی ـمان اتفاق بیفتد ، منتظر کسی یا چیزی نباشیم . تغییرات کوچک را در شرایط ایجاد کنیم ، یقیناً تغییرات بزرگتری در روحیه و روزگار ما رخ می دهد ، و فراموش نکنیم تغییر یک نیاز است ، حتی همین تغییر های کوچک که گاهاً خنده دار و مضحک و مسخره یه نظر می رسد .

[1]
این که آمار ها نشان میدهد خوانندگان خاموش نیمه سقراطی به شدت رو به افزایش اند اصلاً اصلاً اصلاً نشانه ی خوبی نیست ... :(

پنجمین نفری بود که در این چند ماه گذشته بهم گفته بود : عوض شدی دختر ! هر پنج تا ـشون یکتای قبلی رو قابل تحمل تر از اینی که رو به روشون نشسته بود میدونستن و من داشتم تفاوت هام رو با خود قبلی ام می شمردم . اولین نفر وقتی فهیمد در حال پوست انداختنم که وسط یه بحث ساده و شاید مسخره و بی اهمیت صدام لرزید و بغضم قبل از شکل گیری ترکید ! اونم که دست هاش رو برای تفهیم موضوع بالا آورده و شکل داده بود ، ول کرد سر جای خودش و بعد از یک نگاه متعجبانه و کمی مکث توام با بهت زدگی گفت : "چقدر زود رنج شدی " و من از خودم پرسیدم زود رنج شدم ؟؟ ، دومین نفر وقتی متوجه تغییر من شد که ناراحتی ام از یک موضوعی که نمیدونست رو پشت موضوعی که میدونست قایم کرده بودم تا نفهمه و اونم هر پنج دقیقه یک بار میگفت : " قیافشو !!! قبلاً ها این قدر زود قیافه ات تو هم نمیرفت و اخم نمیکردی " و من از خودم پرسیدم اخم کردم ؟؟ ، با سومین نفر در حال پاساژ گردی و گشت و گذار و مثلاً خرید بودم که از دست بی تفاوتی هام حرصش گرفته بود و وقتی شنید اون پسری که مسئول رگال مانتو ها بود بهم گفت :" خانوم تو رو خدا مانتو های ما رو یه ذره با حس نگاه کنید " ، پوزخند زد ! و من با خودم تکرار کردم باید با حس نگاه کنم ! ، چهارمین نفر یه دوست مجازی بود که هیچ وقت غم و غصه و نک و ناله یکتا رو ندیده بود و از یکتا یه دختر پر شر و شور و شاد و شنگول تو ذهنش بود که همیشه میگفت دوست داره جای الان اون باشه و حالا یکی در میون میگفت : " نــــه ! من باورم نمیشه این همون یکتای قبل باشه " و من با خودم گفتم دیگه دلیلی نداره بخواد جای من باشه ! ، واسه پنجمین نفر چند تا پیام 18+ از وایبر فرستاده بودم و خودش میدونست تنها کسی که روم میشه از این مدل خنده دار آ براش بفرستم ( درست مثل خودش :دی ) وقتی آن شد کمی از این و اون گفتیم و خندیدیم و قربون صدقه هم رفتیم و چند تا شکلک رد و بدل کردیم و یهو نمیدونم چی شد که رسیدیم اون جایی که من هیچ دوست نداشتم ! گفت : " روحیاتت خیلی ی ی عوض شده دختر ، با اون یکتای سنگ صبورم فرق کردی ، یه چیزایی رو میخواستم بهت بگم ولی منتظر موندم تا خودت بیای جلو یه دفعه بهت بگم ، بگم که من اون دختر قبلی رو خیلی ی ی بیشتر دوست داشتم ، با همون روحیات و با همون خلق و خو " ، دستش بهم نمیرسید ولی انگار زیر چونه ام رو گرفته بود و زل زده بود تو چشمام و اینا رو بهم میگفت ، صدای سیلی که خوابوند تو گوشم رو شنیدم ، و من با خودم گفتم حق داره اگه دیگه دوستم نداشته باشه !

+ بیشتر از همه داره حالم از خودم بهم میخوره ! 

+ یکتای غرغروی این روز ها به خاطر همه ی همـــــه ی کامنت های دلگرم کننده ازتون ممنون ِ ، ممنون ِ از راهکار ها ، از دلداری دادن ها ، از بیان یه حس مشترک یا تقسیم کردن یه تجربه ، خیلی خیلی ممنون

وسط تمام دل مُردگی های بیست و اند سالگی ، یک جایی بالای کوه لباس های چروکیده ی اتو لازم دار ، در بین بی حوصله ـگی های مفرط خاکستری ، میان گنگی ریشه دار ثانیه های تکراری ، پشت خاک پنجره های بسته ، وسط این همیشه های سیاه ، میان پشت گوش انداختن راز و رمز این همه همهمه ، وقتی مدتی ـست در اتاق بوی هیچ عطر و ادکلن خنک زنانه ای به مشام نمی رسد ، وقتی میان هیچ های زندگی گُم شده ای ، وقتی هزار دیده گریه چیده ای ، درست وقتی خسته ی خسته ی خسته ای ، وقتی از راکد بودن بو گرفتی ! وقتی به کش و قوس افتادی ، بُریدی ، سپر انداختی ، تسلیمی ، گُمی ، زمین خوردی ، درست همان جایی که نمی توانی یا بلد نیستی یا اصلاً نباید کاری کنی ، این جور وقت هاست که فقط و فقط به یک عامل خارجی نیاز داری برای بلند شدن ، یک انرژی فعال سازی ، یک کاتالیزگر ، یک محرک ، یک انگیزه ، یک عاملی مثل نوسان گویچه های گهواره ی نیوتن که با تو برخورد کند و انرژی اش را به تو منتقل کند و تو را با خودش ببرد (+) ، یک نیرو مثل پیدا کردن یک دوست جدید نارنجی نارنجی نارنجی که در همان اولین دقایق آشنایی کلی با هم بخندید ، غریبه ای که اسم ـت را خوشگل تلفظ کرده و از لاک قرمزش هم انرژی گرفته ای و شارژ شده ای ، غریبه ای که چشم هایش گفته ـست با من دوست میشوی یکتا ؟!

[1]

دانلودانه ...

+ من برای زنده بودن جست و جوی تازه می خواهم ، خالی ام از عشق و خاموشم ، های و هوی تازه می خواهم ...

[2]

من از این پاییزی که غم و غصه اش زودتر از خودش اومده میترسم

یکی از همین روزها حواسم را از هزار گوشه و کنار خاک خورده و تار عنکبوت بسته جمع کردم و مولکول به مولکول جسمم را متقاعد کردم که همت کنم بروم کتابخانه و علاوه بر بالا بردن سرانه آمار مطالعه ی دو سه دقیقه ای (!) ، ماله ای بکشم به این روز های کش دار بی انگیزگی و حداقل چهار تا کارکتر فرضی بیایند به این روزگار خاکستری ، رنگیموقت ببخشند تا بعد . قفسه به قفسه ، ردیف به ردیف گشتم و دست کشیدم روی تمام کتاب ها و از هر ده تا کتاب هفت هشت تا را بیرون کشیدم و ورق زدم و مترجم و چاپ چندم و عکس روی جلد و جنس کاغذ ها و غیره و ذلک را برانداز کردم و سعی کردم اسامی کتاب و نویسنده و اعلام پشت کتاب ادبیات دبیرستان ــ که حفظ و به یاد آورنش در آن زمان هم عذابی الیم بود ــ را به یاد بیاورم و با افتخار چند تا از کتاب های معروفی که خوانده بودم را رد دادم و دست آخر از داستان و رمان رسیدم به قفسه های شعر و از شاعران معاصر رسیدم به روان شناسی و یک سری هم به قفسه های دینی و فلسفی زدم و کلی به خودم فحش دادم که " تو که نمیدونی چی میخوای بیخود کردی تو این ظل گرما که به قول دوستان خر تب میکنه اومدی کتابخانه " و با دلخوری و اعصاب خردی ــ که وقتی فاعل و مفعولش خودت باشی صد چندان میشود ــ رفتم کز کردم روی صندلی کنار پنجره و زل زدم به قفسه های منظم چیده شده و تا به خودم آمدم ، میدانستم چند ردیف برای شعر و داستان و فلسفه و کتب دینی مذهبی ، کتب دانشگاهی ، علوم نظری و علوم تجربی و پایه و فنی و پزشکی دور و برم هست ، حیف که هیچ حال نداشتم این نعش بی رمق را بکشم طبقه ی دوم تا آمارم را کامل کنم (!) ، دیدم خیلی این جا بنشینم و زل بزنم به دور و برم چیزی جز آمار تعداد قفسه ها و پریز های برق و پنجره و میز و صندلی و لامپ و سنگ های براق کف زمین نصیبم نمیشود . این شد که بدون اینکه اختیاری در کار باشد و بدانم به کجا و برای چه می روم ، صرفاً جهت صرف فعل رفتن ، رفتم و خودم را میان قفسه های " داستان ایرانی " در سمت چپ و " داستان خارجی " در سمت راست دیدم و با خودم فکر کردم ، من مارال کلیدر را بیشتر از اسکارلت بر باد رفتهدوست میدارم که نه ، بیشتر درک میکنم . محمد و مهناز دالان بشت را هنوز با جزئیات به یاد دارم و هر چه فکر میکنم سر و ته ربه کا یادم نمی آید . بعد از هشت سال میتوانم فصل به فصل دلهره های زری و مردانگی یوسف سو و شون را برای بقیه تعریف کنم و به همان شدتی که سال ها قبل خوره ی کتاب های جلال آل احمد به جانم افتاده بود ، تمام کتاب های او را دوباره بخوانم . من هنوز هم میتوانم با جریانات آبکی دو کارکتر معروف مودب پور مثل سال های نوجوانی ام های های بزنم زیر گریه و لحن رضا امیرخانی در ارمیا و قیدار و من او را دوست بدارم و در عوض هیچ وقت هوس نکنمروزگار سخت  چارلز دیکنز و مادام کاملیا الکساندر دوما را دوباره ورق بزنم ... 

آدم باید میان تمام بل بشو های زندگی و افسار گسیختگی افکارش ، یک دوست قدیمی به قدمت شانزده سال داشته باشد که سر همان جای دنج همیشگی قرار بگذارند و به هوای بیشتر با هم بودن ، بیشتر حرف زدن ، بیشتر درد و دل کردن و خلق خاطره های ناب دوستانه ، پای پیاده تمام بستنی فروشی ها را یکی یکی رد کنند و دست آخر در آخرین بستنی فروشی وقتی واژه ها از نفس افتاده بودند ، بلند بلند بگویند " آآآخـیـــش این آب هویج بستنی بدجوری چسبید رفیق

نمیدونم از کی دوست داشتنت یادم رفت ، نمیدونم چند شنبه بود ؟ نمیدونم از کجا شروع شد و چطوری رسید به اینجایی که انقدر دوریم از هم ؟ هیچ یادم نمیاد ... یادم نیست با نیش زبونت چند جای دلم رو زخمی کردی ، یادم نیست چند بار به حرمت خاطره ها به روی خودم و خودت نیاوردم  ، یادم نیست چند بار جلو همه عالم و آدم پشتت در اومدم ، یادم نیست چند بار پشتمو خالی کردی ، یادم نیست اون وقتایی که از ناراحتیم خوشحال میشدی و از خوشحالیم ناراحت قیافه ات چه شکلی میشد ؟ ، نه ، یادم نمیاد ... من هیچی یادم نمیاد ، من خود ِ اون روزامو یادم نمیاد ، یادم نیست کی طاقتم طاق شد و  بُریدم ازت ، یادم نمیاد چرا بعد این سال ها هیچ وقت دلم هواتو نکرد ، هیچ وقت دلم برات تنگ شد ، هیچ وقت جات خالی نبود ، می بینی آدم های روز های دور من ؟ می بینی ؟ حالا فقط sms های تبریک تولدم که مانع پاک شدن اسم و شمارت از گوشیم شده ! راستی تو چرا بعد این همه سال تولدم رو یادته ؟! هوم ؟!

[1]

دارم هی پا به پای نرفتن صبوری میکنم ، صبوری میکنم تا کلمات عاقل شوند !

 سید علی صالحی  

حالا بیشتر از قبل ابعاد زندگیم مال خودم شده بود و کمی هم از اندک شیفت خوردن زندگیم ترسیده بودم ، هر چند هیچ وقت طعم زندگی دانشجویی و خوابگاهی رو نچشیدم ، اصلاً همین که ساعت برنامه هفتگی ام متفاوت تر از صبح تا ظهر مدرسه شده بود هیجان انگیز بود ( اونوقت ها همیشه از خودم می پرسیدم وقتی میرم مدرسه خیابونا و آدماهایی که می مونن دقیقاً چه شکلی اند و چیکار میکنن ؟ ) ، همین که دیگه نمیشد مثل این دوازده سال دانش آموز بودن هر روز سر ساعت مشخصی صبحانه و ناهار و شام بخوری و اختیارش با خود خودت بود یعنی بزرگتر شدی ، البته همون یکی دو روز اول دانشگاه که غذاب سلف رو نوش جان کردم و تا دو هفته معده درد داشتم فهمیدم گرسنگی رو بیشتر از این اختیار دوست دارم . راستشو بگم تا آخر این هشت ترم هم تا شعاع دو متری سلف نرفتم ! ( در ضمن لوس هم خودتی ! ) ، فک و فامیل بهم میگفتند ترمک و هرهر میخندیدن ، سال بالایی ها هم ما رو با انگشت نشون هم میدادن و باز هرهر میخندیدن ، اون موقع ها نمیدونستم چرا:)) ، اینا همه با هم به کنار ، تو خونه هم تا میرفتم حرف بزنم جمیعاً میزدن زیر خنده !! مامان میگفت از هر همکلاسی ات و هر شهر و دیار یه لهجه گرفتی :)) ، خدا میدونه روزهای اول چقدر تعجب کرده بودم . تعجب کرده بودم از دیدن یه عالمه دختر و پسر با هم یه جا ! فکرشو بکن دختر مدرسه ای که سرش به درس و مشقش گرم بود و بزرگترین اتفاق زندگیش امتحان بود یکهو فهمیده بود نه انگار یه خبرهایی هم هست :)) ، دانشگاه من خارج از شهر بود و همین مسیر طولانی و دو کورس ماشین گرفتن و برخورد با راننده تاکسی های متفاوت و حواشی ـش خودش میشه یه بر چسب تمام و کمال !! ، از اون باری که نزدیک بود با یه پکان سفید یخچالی مدل 58 تصادف کنم و به دو نیمه ی نا مساوی تقسیم بشم بگیر تـــا غروب های تاریک پاییز و زمستون که هر ماشینی واسه ات بوق میزد جز یه تاکسی زرد و نارنجی :| ، اووووف ! یه باری هم ترم اول استاد فیزیک (1) خوشتیپ ـمون اسم منو خوند که برم پای تخته سوال مرکز جرم حل کنم اونم جلوی اون همه پسر ! یه جوری دست پاچه شده بودم که ماژیک از دستم افتاد :)) ، دست کم آورده بودم ، نمیدونستم ماژیک رو با کدوم دستم بگیرم جزوه رو با کدوم و چادرم رو با کدوم دستم :)) ، خلاصه آدرنالینم زد بالا سوال رو حل کردم :)) ، دومین آلاچیق از سمت راست ورودی سر در دانشگاه شده بود پاتوق ـمون ، اگه بدونی چقدر خاطره اونجا لب زدیم ؟ حالا که فکرشو میکنم می بینم قطعاً برش مهمی از زندگی من در اون آلاچیق شکل گرفته ! از تموم آهنگ های پلی شده بگیر تا بستنی ها و چای تو لیوان یه بار مصرف و ساندویج هایی که با غش و ضعف و هر و کر خورده میشد و تا نمیدانم کجای درد و دل های یواشکی دخترونه ... ، دلم تنگ میشه ... دلم تنگ میشه واسه لحظه به لحظه اش ، واسه نفر به نفرش ، واسه خاطره به خاطره اش ، واسه غش غش خنده ها ، واسه اعصاب خردی ها ، واسه کلاس هایی که دیازپام بود ، واسه کوئیز های هر دوشنبه ی استاد الف ، واسه وقت های پرتی که بین دو تا کلاس چتر میشدیم تو بوفه و سایت و مسجد و اتاق مطالعه ، واسه خستگی کلاس های پشت سر هم هشت صبح تا هشت شب ـش ، واسه همه ی همه چی ... ، چهار سالی که بیشتر از چهار سال ازش یاد گرفتم و زود تر از چهار سال گذشت ، تموم شد ........ ت م و م شد ... !

[1]

حالا دیدار ما به نمیدانم آن کجای فراموشی ، دیدار ما اصلاً به همان حوالی هر چه باداباد ...

 سید علی صالحی

[2]

دلم نیومد تو پروفایل ام ، " دانشجو " رو بردارم و به جاش بذارم " کارشناسی " !

 

سرش را چند باری به چپ و راست تکان داد و نچ و نچی حواله کرد و خواست حرفی بزند که انگار منصرف شد ، بازدمی طولانی با ته صدای آه داد بیرون و انگار که باطری اش تمام شده باشد بی حرکت ماند و نگاهش میخ شد به زمین ! راوی که انگار از پشت تلفن از این حرکات به وجد آمده باشد حتماً با ولع شروع به ادامه صحبتش کرده بود ، کاش میدانستم از چه می گوید ! / کمی دور تر از من ایستاده بود و هدست را چپانده بود زیر مقنعه اش ، لابد دانشجو بود ، سعی کردم روی ضرب آهنگ پایش تمرکز کنم تا موزیک پلی شده را حدس بزنم ! / خانم میان سالی که چانه اش روی شانه ی سمت راستم بود و از زور ناچاری برّ و بر به من زل زده بود ، تمام ریمیل و خط چشمش ریخته بود پایین ، کاش جا بود تا بتوانم جُم بخورم و از کیفم یک دستمال مرطوب بدهم تا پاکش کند ! / آن گوشه چهارزانو نشسته بود کف مترو ، سرش را انداخته بود پایین ، نه حواسش به کسی بود و نه کسی حواسش به او بود ، اما من خودم دیدم یواشکی اشک می ریخت ، کاش میشد بروم بغلش کنم ، بی هیچ حرفی ... / پسر بچه ی سه چهار ساله ای سمت چپم بغل مادرش بود و هر ده ثانیه غر غر میکرد و بهانه ی پدرش را می گرفت ، طفلک در آن ازدحام لابد کلافه شده بود ، بین خودمان بماند چشمانش دنیا را می خرید و آزاد می کرد ، اسمش محمد صدری بود . / درست رو به روی من به فاصله میلی متری ایستاده بود و دقیق تر بگویم چش چالمان را از هم تشخیص نمیدادیم ، در آن هیر و ویر داشت کتابچه تبلیغاتی را ورق میزد ، برای اینکه کور نشوم سعی میکردم در ورق زدن کمکش کنم ! / داشتم فکر میکردم چرا این خانومی که چادر دارد انقدر خوشحال است و دارد به همه لبخند میزند که ، که مچ نگاهم را با نگاهش گرفت ! هزار و یک ، هزار و دو ، هزار و سه ، هزار و چهار ، هزار و پنج ... حس کردم تا جواب لبخندش را با لبخندم ندهم همینجا مرا درسته قورت میدهد ! / متوجه حضورش نشدم ، یکهو دیدم ایستاده پشت دختری که با هم کتابچه را ورق می زدیم ، خسته بود ، مقنعه اش طوسی بود ، حدودً چهل ساله به نظر می آمد ، جای دست نداشت و با هر ترمز پرت میشد روی این و آن و با ایما و اشاره معذرت خواهی میکرد ، ناشنوا بود ، فکر کردم چقدر دوست دارم یک روزی زبان اشاره را یاد بگیرم ... / از شلوغی و ازدحام ، انگار اکسیژن به همه به قدر کافی نمی رسید ، سرم تیر می کشید و خدا خدا میکردم زودتر برسیم ... دلم هوس لواشک ترش ِ ترش کرده بود ، خانم فروشنده ای وارد مترو شد و داد زد : دونااااااات تازه ه ه ه ه ه ه ... / مترو ، اتوبوس ، ترمینال ، قطار ، راه آهن ، خیلی عجیب اند و سرگرم کننده ، میشود ساعت ها بی هیچ حرفی به مردم نگاه کنی و حدسشان بزنی ، میشود کمی فقط کمی از دغدغه هایت رها شوی و به هیچ کدامشان فکر نکنی ... به هیچ کدامشان !

[1]

می گویم ، نمیشود یک شب بخوابی وُ / صبح زود یــکی بیاید و بگوید هر چه بود تمــــــــــام شد به خــــدا ... ؟! / تو همیشه از همین فردا / از همین یکی دو ساعت بی رویای پیش رو می ترسی / می ترسی از رفتن ، از نیامدن / می ترسی از همین هوای ساکت بی منظور / می ترسی یک وقتی دستی بیاید روی سینه ی باران بزند / کاسه های خالی اهل خانه را بشکند / اصلاً تو از شکستن های بی دلیل دریا می ترسی /

 سید علی صالحی

 

از حوالی همین روزهای کند بیخود طولانی میگذریم ، کامل ترین وعده غذایی ـمان ناهار است ، بستنی دابل چاکلت حالمان را خوب میکند ، یک آهنگ را چندین و چند بار پلی می کنیم ، خرید کتاب از نمایشگاه تهران را دوست داریم چه بخوانیمش چه نخوانیمش ، فیلم می بینیم یا حتی نمی بینیم ، دانشگاه می رویم ، کلاس می رویم یا می پیچانیم ، دلمان به وبلاگمان خوش است ، با دوستان مجازی هم صحبت میشویم ، میخوانیم ، خوانده می شویم ، دو تا کامنت حالمان را خوب میکند ، دو تا کامنت حالمان را بد میکند ، هنوز می توانیم با کلاه قرمزی بخندیم و با شیار 143 اشک بریزیم ، با دوستانمان شوخی می کنیم و چرت و پرت می گوییم و سر بـه سر هم می گذاریم تا یـادمان برود که ... تا به روی خودمان نیاوریم که ... ، گاهی حال درس خواندن را نداریم ، مخصوصا در بهار ، گفته بوم چقدر بیزام از بهار ، از این هوای دو دل ، از گرده افشانی های این گل های بوگندو که اسمش را نمی دانم ، کتاب و جزوه رو به رویمان باز است ولی ... ، بلدیم سنگ صبور عالم و آدم باشیم ، یه وقت هایی خسته ی خسته ی خسته ایم ، اصلاً چرا انقدر می خوابیم ؟! به جهنم که میان ترم داریم چون خوابمان می آید می خوابیم ، شب ها با هندزفری می خوابیم یا سعی میکنیم خودمان را بخوابانیم ، لب تاب ــمان پُر است از جای لک و لوک اثر انگشت ، یه کوه لباس های اتو نکرده داریم ، از همه جای کتابخانه ی ـمان یه تیکه کاغذ زده بیرون ، فکر می کنیم فکر می کنیم فکر می کنیم ، چون زورمان به هیچ احدی نمیرسد پیش خدا غر غر می کنیم ، چک نویس های درس خواندنمان بیشتر از چرت و پرت پـُر میشود تا عدد و رقم و فرمول های با مفهوم ، به این نتیجه می رسیم که یک جاهایی در زندگی خیلی اشتباه کرده ایم ، اصلا زندگی نکرده ایم که بخواهیم اشتباه کنیم ، این وسط چرا درس عبرت نمی گیریم ؟! هان ؟! ، اصلا بلد نیستیم زندگی کنیم ، از آدم ها دور می شویم ، از خودمان دور می شویم ، سکوت می کنیم ، می خزیم در پیله ی تنهایی خودمان ، عصر های هر جمعه دلمان می گیرد ، تنگ میشود ، اصلاً تا مرز خفگی می رویم ، شده ؟ شده دلتنگ چیزی باشید ولی ندونید چی ؟! ، یک سری آدم ها را نمی فهمیم ، یک سری ها را اصلاً نمی فهمیم ، حال سر و کله زدن با خیلی ها را نداریم ، دو حالت دارد : یا می ریزیم توی خودمان یا خالی اش می کنیم سر اولین جنبنده ، آدم های خونسرد و بی خیالی نیستیم فقط سِر شده ایم ، بی حس شده ایم ، بی تفاوت شده ایم ، باز اما تاب نداریم کسی از ـمان برنجد ، برای همه چیزمان دلیل داریم ، منطق داریم،نداشته باشیم هم یک کاریش می کنیم ، اصلاً ما را چه به فیلسوف بازی ، از دور شاید مغرور به نظر می رسیم ، از در و دیوار و درخت و آسمان و بچه های فک و فامیل عکس می گیریم ، خیلی بیکار باشیم به طرز راه رفتن آدم ها هم دقت می کنیم ، دلمان مسافرت بی دغدغه میخواهد که مثلاً برویم لب ساحل بلال گاز گاز کنیم ، در عین حالی که مهم است ساعت چند است در نهایت مهم نیست ساعت چند است ! ، زندگی ممتدانه ادامه دارد و ما هیچ کدام حواسمان نیست که : آدم مگه از زندگیش چی می خواد ؟؟؟، و دقت که کنی می بینی ما هیچ کدام ـمان آدمهای پیچیده ای نیستیم ، ساده شاد می شویم ، ساده احساس خوشبختی می کنیم ، ساده حالمان خوب میشود،ما آدم های قانعی هستیم ، این را به ما یاد نداده اند ، یاد گرفتیم که اینجور باشیم ، فقط یک وقت هایی ادای پیچیدگی را در می آوریم که کسی ما را حدس نزند ، که خودمان را توجیح کنیم که چرا کسی ما را حدس نمیزند ، در عین سادگی به خیالمان پیچیده ایم ، خودمان بهتر میدانیم که از سادگی ، پیچیده شدیم ! از سادگی ... / همین .

[1]

شلخته ترین پست نیمه سیب سقراطی !

[2]

دانلودانه ...

+ من با رخ چون خزان زردم بی تو ، تو با رخ چون بهار چونی بی من ...

[3]

چپ چپ نگام نکن ! حالا من یه چی تو پست قبل گفتم ، شما چرا باور کردی ؟ والا

آدم های مختلف در شرایط متفاوت عکس العمل های گوناگونی را از خود بروز می دهند . عکس العمل هایی که می تواند ناشی از خصوصیات منحصر به فرد هر آدمی باشد . خصوصیاتی که شاید از همان آغاز با ما عجین شده ، از همان زمانی که میان آب و مواد غذایی شناور بوده ایم ! کسی چه میداند ؟! شاید هم خیلی قبل تر در خمیر مایه ــمان چیزی ریخته اند !

[1]

دانلودانه ...

+ و زمینی که قسم خورد شکستم بدهد و زمان چنبره زد کار به دستم بدهد ...

[2]

به دلایل همیشگی اردی بهشت و خرداد ( امتحانات ) نیستم تا تابستون 

 خودش را انداخته بود در بطن حادثه یا حادثه افتاده بود در بطن زندگی اش ، نمیدانم ، انگار سیاه چشمانش خوابی را گم کرده بود و نبض زندگی اش به شماره افتاده بود ، این را میشد از نگاه برهنه ی مُرددش فهمید که در بهت یک رویا کم سو شده بود . چه فرقی میکند چند شنبه ی کدام سال و ماه بود ؟! تو فکر کن یکی از همین روزهای مثل هر روز مَحرم ـش شده بود ، چه میدانم با چند سکه تمام بهار آزادی و چند شاخه گل رز قرمز و فلان و بهمان ؟! اصلاً چه فرقی میکند ؟! کدام احمقی می آید روی تخت پزشک قانونی بپرسد چند سکه مهر داشته که حالا سر از اینجا درآورده آن هم برای اثبان تَرَک ها و شکستگی های جسم و روحش !؟! بدون رخداد هیچ معجزه ای ، بی مهری پسری که آویزان مهریه هم شده بود ، انداخته بودش زندان ، چند و چونش بماند ، همان که یک روزی برای اولین و آخرین بار در آن کت و شلور بژ براق در قد و قواره ای کوتاه و ریز نقش دیدمش و حالا لابد لباس راه راه زندانی ها را بهش پوشانده اند ، اصلاً چه فرقی میکند ؟! خانم همسایه میگفت قاضی دادگاه تا فهمیده در همین هفت ، هشت ماه عقد ، یک بار دست دخترش شکسته و بار دیگر بینی اش ، بدون هیچ پادرمیانی امضا ها را تند تند انجام داده و کار افتاده روی روال اداری اش ، خانم همسایه میگفت همه اش تقصیر این خانه است ، از وقتی آمده اند اینجا پشت سر هم بد آورده اند ، میگفت بد یُمن بوده برایشان ، میگفت خانه را گذاشته برای فروش !!! میگفت همه اش تقصیر این خانه بوده ، همه اش ... ، حالا من می مانم و این یک دیوار فاصله که دست بر قضا از کوتاه ترین دیوار ها محسوب میشود !

ن م ی د و ن م ...

من راه های سخت رو انتخاب میکنم یا اونا منو ؟

من سخت می گیرم یا خودش سخت هست ؟

من سخت میگذرونم یا خودش سخت میگذره ؟

فقط سختی ها واسه من پشت سر هم صف بستن یا واسه بقیه ام اینطوریه ؟

اصلاً این جای مسیر سخته یا آسون ؟

این سختی قبل از آسونی یا آسونی بعد از سختی ؟

بعد اگه آسونش انقدر سخته ، سختش چقدر سخته ؟

سختی و آسونی صفات نسبی اند باید اینا رو با خودشون بسنجم یا با خودم ؟ هوم ؟ 

شاید سخت من آسون تو باشه و آسون من سخت تو ! چـــــــــــرا ؟؟؟

اصلاً سخت و آسونش مهمه ؟

یا نه ، باید راست دماغتو بگیری و بری بری بری بری ...

[1]

آخ خ خ خ خ ... سرم !

[2]

 دانلودانه ...

+ هر زمستون پیش از اینکه ریشه پابندت کنه

شاخه ــتو بردار ُ تمرین تبر کن با خودت

یا بساز ُ دونه دونه مرگ برگاتو ببین

یا بسوز ُ جنگلی رو شعله ور کن با خودت

[3]

نیاویزیم ، نه به بند گریز ، نه به سوی روشن نزدیک ، نه به سمت مبهم دور دور دور دور ...

 سهراب سپهری

این روز ها نبودنت بیشتر از همیشه به چشمم میاد ، زیادی کمت دارم !

اگه بودی ، شاید ، رنگ چشمات عسلی بود ،

لابد انگشت های کشیده و گونه های استخونی و رنگ پوست روشن ات هم مثل من بود !

نمیدونم اسم من یاسمین میشد یا تو ؟!

لابد دو تایی تو یه اتاق بودیم ، 

اگه بودی حتماً میشدی تنها کسی که حق داره حتی بدون اجازه هم به وسایلم دست بزنه ،

اون وقت تو رژ منو میزدی و من شال های تو رو سر میکردم !

شاید هم سایز میشدیم و لباسامون قاطی پاطی میشد !

اگه بودی موقع اتو کشیدن یا فر کردن موهام دستم قطع نمیشد ، حتما کمکم میکردی !

اگه داشتمت مجبور نبودم تنهایی برم کتابخونه یا خرید ،

تازه اگه تو اتاق پرو بین خریدن دو تا لباس شک داشتم بهم میگفتی کدوم بهم بیشتر میاد تا همونو بخرم .

اگه پیشم بودی من همه ی همه ی حرفامو بهت میگفتم و تو هم همه ی همه ـشونو گوش میدادی .

تازه دل نوشته هام هم فقط واسه تو میخوندم !

اگه بودی میشدی تنها کسی که اشکای منو دیده !

آخ که اگه بودی من برای تو فال حافظ میگرفتم و تو برای من ...

اگه داشتمت هیشکی حق نداشت بهت بگه بالا چشمت ابرو ِ !

د ِ آخه بی انصاف اگه بودی ، من خاله میشدم !

اونوقت من بچه ی اول نبودم و این همه توقع از من نبود !

اگه داشتمت مجبور نبودم تو این روزا ادای یه آدم بی خیال و خونسرد رو دربیارم ، انگار که هیچی نشده !

مجبور نبودم شب ها تا اذون صبح به این همه علامت سوال ( شاید تا ابد بی جواب ! ) فکر کنم .

اگه پیشم بودی حتما دستامو میگرفتی و ...

منم بی محابا خودمو پرت میکردم تو آغوش خواهرانه ات ...

[1]

نخند ، خب من دلم یه خواهر بزرگتر میخواد ! 

[2]

+ دانلودانه ...

[ دوستانه ]

دوستان ، واسه شب یلدا یه برنامه دارم !

میخوام هر کی که دوست داشت یه غزل از حافظ رو بخونه و صداشو ضبط کنه 

بعد لینک فایل صوتیش رو  تا 29 آذر ماه برام بفرسته ، ترجیحا از اینجا آپلود کنید اونم با پسوند mp3 

تازه هوس شیطونی هم کردم ! میخوام رمزدارش کنم و رمزشو به شرکت کننده ها بدم ، فقط ! 

گــَـه گاهی لازم است بنشینی روبه روی خودت ، زل بزنی در تیله ی رنگی چشمانت ، 

و به جای فکر کردن به هیچ چیز های همیشگی ، به چیز هایی اعتراف کنی !

ببینی اصلاً با خودت ، با روزگار ، چند چندی ؟

از آنچه که میخواستی چه قدرش شــُد ؟

و با چقدر از آنچه که نمیخواستی و شــُد ، کنار آمده ای ؟

جسارت می خواهد ، رو برو شدن با خود ِ خود ِ خودت ...!

شاید هم بخواهی خودت را بزنی به فاز بی خیالی !

آن هم از نوع " هر چه پیش آید ، خوش آید ـش " 

خیلی هم خوب است ، حماقت می خواهد ولی ... !

[1]

گاهی اوقات مجبورم حقیقتی را پس ِ گریه های بی وقفه ام پنهان کنم ...

[2]

ﺷﻌﺮ  "ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻄﻠﺐ" ﺑﻪ ﻧﻈﺮﻡ ﻓﻮﻕ ﺍﻟﻌﺎﺩﻩ ﺳﺖ ، ﭘﯿﺸﻨﻬﺎﺩ ﻣﯿﮑﻨﻢ ﺍﺯ ﺩﺳﺘﺶ ﻧﺪﯾﻦ !

انگار همین دیروز بود که ترم اولی یا به قولی ترمک بودم ! 

حالا سال آخری ام و ترم 7 ، این یعنی پیش به سوی کنکور ارشد 92 

این ترم فقط 13 واحد برداشتم تا وقت بیشتری واسه درس خوندن داشته باشم ، 

اندیشه2 (2)+ اخلاق (2)+ لیزر (3)+ بلور(3)+ تکنیک خلاء (3)

تابستون که هیچی نخوندم ! ( هیچی به معنای واقعی آ ) تو این چند ماه باید خودمو خفه کنم !

قبول شدن تو یه دانشگاه دولتی و ترجیحاً روزانه اونم فقط یه چند تا شهر محدودی که مد نظرمه 

تازه با این ظرفیتای خیلی خیلی کم ، کار آسونی نیست ! 

ولی به زحمت و سختی اش می ارزه ، 

حداقل حداقلش اینه که بعد ها خودمو سرزنش نمیکنم که چرا تلاش نکردم !

بعدشم من خودمو میشناسم دیگه ، آدم تو خونه موندن نیستم ! 

کارم که نیست ، پارتی ام که ندارم ، 

به این ترتیب با تو خونه بودن یا دق میکنم یا خل و چل میشم !!!

پس فقط ارشد می مونه و لا غیر ... ! 

خلاصه که دوستان ، به علت کنکور ارشد یه 5 ماهی غیب که نه ، کم پیدای رو به محو ام !!!

[1]

امروز که داشتم نگاه میکردم دیدم من از اینجاها دوست وبلاگی دارم :

تهران ، کرمانشاه ، قم ، اهواز ، مشهد ، یزد ، اردبیل ، اصفهان ، قزوین ، رشت ، شیراز ، سمنان

بهمن ماه ، بعد کنکور برمی گردم تا بقیه ایرانم تصرف کنم ! 

[2] 

جان شما و جان " نیمه سیب سقراطی " 

[3]

+ دانلودانه ...

این روزا اگه یه دختری رو دیدین که دامن استخونی رنگ پوشیده و یه ربع بعدش یه پیرهن بدون آستین و یقه 

و دوباره یه ربع بعدش بلوز و شلوار و بعد یه ربع دوباره همون دامن استخونی رنگ و الخ ...

اگه یه دختری رو دیدین که یه طرف موهاش فر ِ درشت ِ و طرف دیگه اش فر ِ ریز 

و وسطش هم همونطوری لخت مونده ...

اگه یه دختری رو دیدین که لاک هر ناخنش یه رنگ ِ ...

اگه یه دختری رو دیدین که آرایش متقارنی رو صورتش نداره ...

یا اگه همه کمدشو ریخته بیرون و خودش نشسته دقیقاً وسط گل ِ فرش ،

اصلاً تعجب نکنید !!!

چون یکی مثل منه که قراره فردا بره عروسی صمیمی ترین دوست دوران راهنمایی و دبیرستانش ،

ولی نمیدونه چی بپوشه و چه بلایی سر خودش بیاره ! 

■■■

یکی از مواردی که خیلی خوش به حال آقایونه ، همین عروسی رفتن ِ ... 

که تا یه ربع قبل رفتن به عروسی حتی به لباسشون فکر هم نکردن !

چه برسه به بررسی تکراری بودنش !!!

یه کت و شلوار پلو خوری (!) کاور کشیده یه جایی ته کمد ...

مو ها رو هم که یه آب و شونه میکنند ! 

دیگه ته تهش ، بترکــــــــــــه ، کروات یا پاپیون یا حمایل ( همون دو بندی !!)  

هی هم میرن جلوی آیینه به جای نق زدن ، قربون صدقه خودشون میرن ! 

تو ماشین هم اصلاً نگران چروک شدن احتمالی لباسشون نیستن 

و یا پریدگی لاک انگشت سوم دست چپ ـشون حتی !

تمام طول مراسم هم مجبور نیستن تعادلشون رو با کفش پاشنه بــلــــــــنــد روی موزاییک ســُر ســُری ، 

حفظ کنند ، که بعدش پاهاشون درد بگیره ... انگار که وسط کف پاهاشون کش اومده باشه !

و تازه ، معنی درد ِ موی تافت زده شده هم براشون تعریف نشده ست !!!

 آآآآ خ ... 

[1]

دیداری ... (+کلیک)

+ شما رو نمیدونم ، ولی تو زندگی من یا هیش اتفاقی نمی افته یا همه چی پشت سر هم اتفاق می افته !

اینه که یحتمل تا آخر هفته آینده دسترسی به نت ندارم !

مواظب " نیمه سیب سقراطی " باشین آاآ  

پیاده روی با او اگر ورزش باشد ، من آن را عاشقم ...

تند و ریز گام برمی دارم و اوبدون غر غر کردن و بهانه ی تند تند راه رفتن ِ من ، پا به پایم می آید .

چیزهایی می شنوم که آن لحظه دلم میخواهد ... نمیدانی چه حس خوبی ست !

می گذارد مسیر پیاده روی را من انتخاب کنم یا اسکوپ های بستنی را ...

ـــ دارک ، معجون ، نسکافه ای ، شکلاتی ... با سس شکلاتی اضافی لطفا ً !

sms بازی های آخر شب دخترانه هم از علایق من محسوب میشود !

از درد و دل های دخترانه گرفته تا کــَـل انداختن (!) آن هم در آن ساعات ابتدایی فردا !

میدانم یواشکی آن ها را می خواند !

حتمنی کلی هم می خندد و در دلش می گوید : از دست این دخترا ... !

خوبی ــش این است که همیشه همراه هست ...

از روزهایی که خنده عادت میشود تا مرز  ِ ترکیدن ِ یک بغض ِ کبود ِ دردناک در انتهای استیصال ِ روزمرگی

هر از گاهی با هم می زنیم زیر آواز !

گاهی من عقب می مانم یا جلو میزنم ! به روی خودش نمی آورد تا من خجالت نکشم !

خیلی مهربان است ، نه ؟

پارتنر فوق العاده ای است ... 

پیش خودمان بماند ، من تنها با او می رقصم !

یک وقت هایی همه هستند و همه چیز به بهترین شکل ممکن خوب پیش میرود ولی ...

ولی من دلم عجیب هوایش را میکند ...

راستش را بخواهی تنهایی هایمان را با تمام دنیا عوض نمیکنم ،

اصلاً او که باشد گور پدر تمـــــــــــــــــــــام تنهایی های عالم و آدم !

و اینچنین منو هندزفری ام روزگار میگذرانیم !!!!! 

[1]

در غروب دلگیر یک روز تعطیل پاسخ به این سوال ساده  که 

" با چه کسی میخوای بری پیاده روی ؟ " 

چقدر میتونه ترسناک باشه !

 یک بعد از ظهر جمعه تابستانی است ... برعکس روی تختم دراز کشیده ام آن هم به شکم ! بالش را گذاشته ام زیر آرنجم و دارم مجله" داستان" همشهری را میخوانم . از آن روز که آرشیو منسجم مجله ی " دانستنی ها" ــی برادرم را در کتابخانه دیدم و کلی هم حسودی ام شد ! تصمیم گرفتم به جای خواندن 17 تا در میان 40 چراغ و 32 تا در میان موفقیت و 9 تا در میان همشهری جوان،پای ثابت این مجله " داستان " باشم . به کارکتر اصلی داستان فکر میکنم ... غلتی میزنم و بالشم را بغل میکنم.

با گوشی ساعت را چک میکنم . حتماً فردا این موقع همه چیز تموم شده ! کاش زودتر فردا تموم شه ! آخ ... از فکرش دل شوره می گیرم ! بعد از یکسال و شش ماه هنوز هم عادت نکرده ام ! به خودم دلداری میدهم که بچه نشو دختر ... فردا روز خوبیه ! سخت نگیر ...

میرم سراغ داستان بعدی ... 5-6 خطی میخوانم ولی ... حواسم پرت ِ فرداست ! کاش زودتر فردا تموم بشه ! مجله رو می بندم و میرم برای فردا وسایلمو جمع و جور کنم ...

به جز دانشگاه تنها جایی ست که ترجیح میدم مقنعه سر کنم ! از مقنعه متنفرم ! م ت ن ف ر ... از ته کمد مقنعه را میکشم بیرون . انگار گاو جویده باشدش ! موقع اتو کشی دلم برای بوی ادکلن قبلی حسابی تنگ میشود ،تنگ ِ تنگ ...

به خیابان های شلوغ و پر ترافیک فردا فکر میکنم ... به پیاده رو های مملو از آدم ! به آن متکدی که از عضوی به نام پا فقط 10 سانتی مترش را دارد ! به متروهایی که بیشتر از قطار بمبئی مسافر سوار می کنند ! به آن گل فروشی خیابانی که میان هیاهوی روزمرگی آدمها بدجوری دلبری میکند . به بالاتر از میدان ونک ... به طبقه اول ساختمان کنار ِ باشگاه بدن سازی . به حرکت نوسانی اعصاب خرد کن پاهای مراجعه کنندگان ( ایضاً خودم ! ) به 6 حرف با 4 نقطه ... انتظار !

دراز میکشم روی صندلی ویژه لیموئی رنگ ! لابد مثل دفعات قبل خودم را میبندم به فحش !!! هر بار یادم میرود این کلیپس لعنتی را در بیاورم ! ارتودنتیست مرا با اسم کوچک صدا میزند . هنگام کار آهنگی را زمزمه میکند که تا به حال نشنیده ام ! باید خیلی قدیمی باشد ... لابد مثل همیشه حین کار نوک دماغم شروع به خارش میکند ! مجبور است دست از کار بکشد تا من با خیال راحت نوک دماغم را بخارانم ! آخیش ... ! حتمنی حرصش می گیرد ! لابد برای همین وقتی 10 عدد انگشت مبارک + ابزار آلات شکنجه اش را در دهانم می چپاند از من سوالات تشریحی می پرسد تا لجم را در بیاورد !

در دلم کلی صلوات می فرستم تا کار دردناکی نکند ! آخر میدانی انتظار برای درد کشیدن خیلی زجر آور تر از تحمل خود درد است . جای شُکرش باقی ست برای فردا براکت شکسته ای ندارم تا مجبور باشم وجود ِ آن لوله ی پلاستیکی حال به هم زنی که آب دهان را می مکد در دهانم تحمل کنم !

■■■

کاش فردا زودتر تموم بشه ... فردا شب این موقع حتمنی برعکس روی تختم دراز کشیده ام آن هم به شکم ! بالش را گذاشته ام زیر آرنجم و دارم مجله" داستان" همشهری را میخوانم .

مَـــردی شده است برای خودش ، 

این را وقتی فهمیدم که برای اولین بار نتوانستم رمز گوشی اش را کشف کنم !

اینکه کنترل تلویزیون را به من نمی دهد ! 

بعد من تحت عملیاتی انتحاری شیرجه میزنم و کنترل را از دستانش می قاپم ! 

آن وقت می بینم دستم در دستان مردانه اش پاک گــُم میشود !                                                     

تازه از من به عنوان دیکشنری سیار هم استفاده میکند ! نتیجه هم می گیرد انگار ...

مثل دیروز که بعد از کلاس زبان در پوستش جا نمیشد ،

برایم گفت در کلاس تنها کسی بوده که معنای cavepeople  را میدانسته .

جدیدنا خرید هم که میرویم پلاستیک ها را از دستم می گیرد !   

میخواهد رنگ چارخانه های بلوزش را من انتخاب کنم یا مدل شلوار جین ــش را ،

باید می فهمیدم مَـردی شده است برای خودش درست همان روز که در راه پله نگاهم کرد و گفت :

" از رنگ رژ ــت خوشم نمیاد ! "

و من خودم را زدم به نشنیدن و در دلم کلی خندیدم که چه خوب شد بزرگتر از من نشد پسرک ! 

در تمام مسیر هم فکر کردم این رنگ به من نمی آید یا خیلی می آید ؟!

مامان خانوم فکر میکند من هنوز هم آن دختر بچه ی 10 ساله ای هستم که خوابش سنگین است 

لابد برای همین است که پسرک را با آن صدای دو رگه می فرستد تا بیدارم کند !

(من)ــ میگم شامپوت رو عوض کردی ؟

(پسرک) ــ نه ! شامپوم تموم شده بود شامپوی مامانو زدم !!!

( یک عدد عباسی حواله گردنش میکنم ! )

ـــ (من با خنده ) دیـــــوونه ، مامان موهاش چربه حداقل شامپوی منو میزدی ! 

کله ات شبیه اسکاچ شده ! کله اسکاچی ... 

همیشه همه چیز به این خوبی ها هم پیش نمی رود ! دعوا هم می کنیم گاهی ... قهر هم حتی !

قهر که میکنم نگاهش هم نمی کنم حرف زدن که بماند ! 

در حرف که پیشقدم میشود خودم را میزنم به کَــری !

آن وسط ها غرور مردانه اش دیگر اجازه ادامه نمی دهد !    

اسم تمام همکلاسی ها و دبیر هایش را بلدم ... 8 ساعت مدرسه میرود 18 ساعت خاطره دارد 

شیطنت های پسرانه هم عالمی دارد هااااا ...

در کلاس های تابستانه مدرسه اش ، فیزیک هم دارند 

با یک ذوقی برایم از درک تفاوت سینماتیک و دینامیک می گوید که بیا و ببین !

و من به این فکر میکنم که حالا دارد دنیایش بزرگتر میشود ،

خودش هم ،

چقدر بهش می آید مَـــرد بودن ... 

+ باز نشر در وبلاگستان ...  

تمام 21 سال گذشته ، مسافرت مخصوصاً در فصل های بهار و تابستان  ،

جزء لاینفک برنامه های خانوادگی ما محسوب میشه .

پدرم مرد دقیق و منطقی و منظم و کاردرستی است ...

پدر دقیق و منطقی و منظم و کاردرست و مهربون و خوب ِ من معتقد است

در مسافرت باید به آدم خوش بگذرد .

خوش گذشتن هم برایشان یعنی از هیچ لحاظی هیچ سختی نکشیم 

( تاکید میکنم از هیچ لحاظی !!! )

مبدا مشخص ، مقصد مشخص ، سر ساعت ، هتل از قبل رزرو شده ، غذا در رستوران سرو میشود 

یک چمدان با لباس های اتو شده ... یه برنامه منسجم و از قبل ریخته شده !

خلاصه همه چی شیک و پیک و مرتب ! بدون هیچ استرسی ... 

نه اینکه بد باشد هاااااااااا ... نــــــــــــــــــــه ! 

خیلی هم خوب هست ، خیلی هم خوش میگذرد ...

ولـــــــــی ...

اینکه با یه سری آدمای خاکی و اهل دل یهو فکر سفر به سرمون بزنه 

و بیشتر از مقصد ،خود ِ جاده برامون مهم باشه 

باید خیلی هیجان انگیز باشه !

عاشق اینم که تو یه شهر غریب به جای اینکه مستقیم بریم مکان رزرو شده

کل پارک های اون شهر رو بگردیم واسه یه جای دنج برا چادر زدن !

آخ که من چقدر تو چادر خوابیدن رو دوست دارم ...

چقدر دوست دارم مسافرت های بی برنامه رو ...

دلم میخواد همه چیز تو لحظه اتفاق بیفته !

قول میدم اگه شام املت بود اونم با پیاز های درشت درشت خرد شده  ، غر نزنم !

قول میدم اتو مسافرتی هم با خودم نیارم  ، حتی اگه همه ی مانتوم چروک شد ! 

قول میدم به جای اینکه کل مسیر ، هندزفری رو بچپونم تو گوشم ،

 براتون کلی خاطره  و سوتی خنده دار تعریف کنم !

قول میدم بیام وسطی بازی کنم و نگران شکستن ناخنم نباشم !

قول میدم وایتکس بودنمو بذارم کنار ... ( داداشم تو خونه بهم میگه وایتکس ! )

ولی ژل آنتی باکتریال دستمو میارم !

تو که میدونی من باید قبل غذا خوردن دستامو بشورم ! اینو میارم ... !

حتمنی با دوربینم کلی عکس می گیرم و همه ی 16 گیگ ــشو پر از ثبت خاطرات نابمون میکنم ...

شیطنت هم چاشنی اش میکنم 

و از اون عکسا می گیرم که سوژه مورد نظر روحشم خبر نداشته باشه ...

مبدا مشخص ، مقصد مشخص ، سر ساعت ، هتل از قبل رزرو شده ، غذا در رستوران سرو میشود 

یک چمدان با لباس های اتو شده ... یه برنامه منسجم و از قبل ریخته شده !

خلاصه همه چی شیک و پیک و مرتب ! بدون هیچ استرسی ... 

[1]

شهر من بیشتر از اینکه مقصد مسافرا باشه یه شهر بین راهی محسوب میشه ...

بعد ، من چادر مسافرتی می بینم دلم ضعف میره ! 

تازه حسودیم هم میشه ...